Repatriantenzorg

In 1950 bundelden verschillende particuliere hulporganisaties op aandringen van de Overheid hun krachten tot het Central Comité van Kerkelijk en Particulier Initiatief voor Sociale Zorg ten behoeve van gerepatrieerden (CCKP).

En dan gebeurde het toch! Het ontmoedigingsbeleid van de regering werd door de gebeurtenissen achterhaald.
De komst naar Nederland van Indische repatrianten was niet meer te stoppen.
De zorg van de Overheid richtte zich nu op de onaange-pastheid van de “in Indië gewortelden”.
Om die onaangepastheid te bepalen diende als maatstaf het ‘Nederlands burgerlijke ideaaltype’. Als dan ten opzichte hiervan de geaardheid en het sociaal gedrag van Indische mensen niet overeenkwamen met het ideaal beeld, drong zich al heel snel de term onmaatschappelijken op. Moeten dan deze ‘Indische onmaatschappelijken’ worden vergeleken met Neder-landse gezinnen die zich onmaatschappelijk gedroegen?
Het CCKP nam de coördinatie op zich en zette zich in om de aanpassing van repatrianten zo vlot mogelijk te laten verlopen.
Volgens de voorzitter van de CCKP moest de aanpassing of assimilatie van ‘repatriant tot volwaardig lid van de Nederlandse Volksgemeenschap’ in ten hoogste twee jaar worden verwezenlijkt. De maatschappelijke werkers en thuishulpen zwermden uit. Vooral repatrianten die in contractpensions waren gehuisvest kregen op strenge paternalistische wijze de Nederlandse stijl van huishou-den opgedrongen, koken, kleden, spreken, kinderopvoe-ding, budgettering, woninginrichting, enz.
Een gunstig oordeel van de maatschappelijke werkers was bepalend voor het verkrijgen van vrije huisvesting.

7 gedachten over “Repatriantenzorg

  1. Gelukkig is die ellende pas rond 1950 begonnen. In 1946 is het ons heel goed gegaan. In Vlissingen kregen mijn ouders zeer snel een eigen (nood)woning toegewezen, heel bijzonder in een stad die bij de bevrijding in puin was geschoten. Naast de dubbele distributiebonnen ook een toelage voor de stookkosten, het was een strenge winter! Direct was er hulp van het Witgele Kruis voor mijn vader die er slecht aan toe was. Vanuit de kerk kwam hulp met kleding en huisraad. Een overbruggingsschool was er niet, maar dat werd ook geregeld. Bij de aanmelding bij de HBS kreeg ik te horen dat ik niet in de eerste klas terecht kon, omdat ik daar eigenlijk te oud voor was en voor het toelatingsexamen (dat was er toen nog) niet zou slagen. Meteen dus maar naar de tweede klas, daarvoor was geen examen nodig. Gratis bijlessen wiskunde, Frans en biologie. Plus alle aandacht en hulp van klasgenoten. Samen met een meisje waren wij toen de enige Indische kinderen op school.
    Pas bij het begin van mijn verdere studie in 1950 had ik als Indische jongen met een enkele docent problemen.

    • Peter van den Broek on 14 november 2011 om 16:45 zei:
      Ik was nog wat vergeten maar is eigenlijk van geen belang.

      Om het in de ogen van de Nederlanderlanders overweldigend succes van de zwijgzame aanpassing der Indischen te bedrukken gingen enkele Indische Nederlanders nadat ze Nederland van haar schoonste kant hadden gezien (1x per week wassen en de billen met WC-papier schoonwrijven) in gezwinde pas naar oa de VS. Hun aantal wordt op 50.tot 60.000 geschat (zie hiervoor Wim Willems en Leo Lucassen ” Het onbekende Vaderland.

      Eigenlijk is over deze zgn Dooremigranten of over de dubbele Spijtoptanten weinig tot niks geschreven.

      Het wordt in NL als normaal beschouwd dat bijna 25% der emigranten/spijtoptanten/Indische Nederlanders of hoe het ongeregeld zootje in Nederland werd genoemd , zomaar en zonder slag of stoot na de Nederlandse gastvrijheid genoten en hun meubelvoorschot schielijk teruggeven te hebben naar een nog onbekender Vaderland zijn gegaan en vreemd genoeg niet terug zijn gekomen. De uitzondering van deze regel is natuurlijk Tjalie Robinson maar hij moest het gezicht der nederlanders redden anders was de geestelijke genocide alsnog gelukt

  2. Het is opmerkelijk dat vanuit Indische hoek weinig geschreven is over de “stille dwangmatige integratie”. De stille integratie wordt door Nederland misbruikt om de welslagen van haar minderheden danwel multiculturele retoriek te rechtvaardigen. Het is èèn van de vele mythes die het Indisch sprookje omgeven.

    Erie la Fontaine vertelt in het boek “Aanpassen…Aanpassen…Aanpassen op hartverscheurende wijze over de beginperiode in Nederland
    …ik wist pas later dat ik het meubelvoorschot in 10 jaar tijd terug moest betalen.
    …Het pension was te gierig om vlees te geven. Dat vond ik erge VERNEDEREND
    …Ik dacht altijd dat het een gunst was om hier te komen. Maar nu denk ik het is geen gunst. Het is hun plicht. Want Nederlanders hebben ons daar uitgebuit.
    ….Dus ik was echt goed bezig, niemand had last van mij
    …..dus wij werden overal geplaatst. Ik had geen inbreng……
    ….Het meubelvoorschot moest besteed worden bij door de sociale dienst geselcteerde winkels. Later bleek dat de Sociale Dienst en die meubelzaak commissie kregen van de gemeente.
    …De kledingspakketten kostten 300 gulden, een groot bedrag in die tijd, en voor dat geld kon je niets zlef kopen.
    ….Wij vonden het echte discriminatie dat wij zo KLEINEREND behandeld werden… Al met al waren de eerste jaren voor de Indische mensne verschrikkelijk. We moesten . ons aanpassen en we deden het ook…. via de sociale dienst hoorde ik dat IK een stofzuiger MOEST aanschaffen…We waren in een groep en dan durfde je wel, maar apart durfde ik het niet.. Er was niemand die in opstand kwam. Je was hier net.je ging je nog aanpassen

    Wat de CCKp deed was misschien goed bedoeld en het was crisis want er moesten meer dan 200.000 mensen op korte termijn onder dak gebracht worden maar de DMZ of tewel Dienst Maatschappelijke zorg ontpopte zich wel als een menselijke combinatie van de GESTAPO en de STASI, natuurlijk goedbedoeld maar met goede bedoelingen is de weg naar de hel geplaveid.

    Ik krijg de indruk dat de Indische Nederlandersd eerst onder zware geestelijke en morale tegendruk hun Nederlanderschap in Indie moetsen bewijzen, alhoewel bij velen familieleden vorr Koningin (zelf gevlucht naar Engeland) en nog nooit gezien Vaderland het leven hebben gelaten. Daarnaast moesten zij in het nieuwe Vaderland de meest vernederende behandelingen odergaan. Ik denk dat ik slaag

    Als een Indische afhankelijk is van het gunstig oordeel van de maatschappelijke werkers voor het verkrijgen van niet alleen vrije huisvesting maar ook voor het verkrijgen van een baan, dan ga je toch aanpassen dan laat je je toch vernederen, want er is geen andere weg. Ik kan daarvoor begrip opbrengen, ik kan Indischen, met het pistool op hun hoofd gerich, begrijpen dat zij dat gedaan hebben.

    En als ik Calvin Michel in zijn column in Moesson schrijft: dit staat in schril contrast tot Indische mensen die geneigd zijn zich aan te passen aan de lokale cultuur , waardoor de Indische cultuur met uitsterven wordt bedreigd, dan is dit alleen maar het bewijs in het ongerijmde dat Calvin Michel nog geen tijd heeft gevonden om iets van de Indische Geschiedenis te begrijpen danwel te lezen want hij kwam onlangs er achter kwam dat zijn familie Indsich is. Sommige mensen verstaan onder geschiedenis datgene wat ze gisteren op Facebook gelezen.

    Wat ik ook in de geschiedschrijving mis is de rol van IEV in dit “aan”passingsproces, zij of de Indische elite die ook in de vergeethoek raakte hadden toch wel als gesprekspartner bij het CCKP kunnen fungeren. Helaas….. En toen kwam eindelijke Tjalie Robinson.

  3. Ik was nog wat vergeten maar is eigenlijk van geen belang.

    Om het in de ogen van de Nederlanderlanders overweldigend succes van de zwijgzame aanpassing der Indischen te bedrukken gingen enkele Indische Nederlanders nadat ze Nederland van haar schoonste kant hadden gezien (1x per week wassen en de billen met WC-papier schoonwrijven) in gezwinde pas naar oa de VS. Hun aantal wordt op 50.tot 60.000 geschat (zie hiervoor Wim Willems en Leo Lucassen ” Het onbekende Vaderland.

    Eigenlijk is over deze zgn Dooremigranten of over de dubbele Spijtoptanten weinig tot niks geschreven.

    Het wordt in NL als normaal beschouwd dat bijna 25% der emigranten/spijtoptanten/Indische Nederlanders of hoe het ongeregeld zootje in Nederland werd genoemd , zomaar en zonder slag of stoot na de Nederlandse gastvrijheid genoten en hun meubelvoorschot schielijk teruggeven te hebben naar een nog onbekender Vaderland zijn gegaan en vreemd genoeg niet terug zijn gekomen. De uitzondering van deze regel is natuurlijk Tjalie Robinson maar hij moest het gezicht der nederlanders redden anders was de geestelijke genocide alsnog gelukt

  4. Nederland was volledig leeggeroofd door de Duitsers en had de repratianten uit Ned. indië net als de eigen bevolking weinig te bieden. Tot in de jaren 50, kon je in Nederland en ook in Engeland slechts kleding op de bon kopen. Mijn ouders woonden vanwege de woningnood nog in 1955 samen met een andere familie op een etage in Breda. Uit Ned. Indië terugkerende families, ook de mijne, waren daar gewend aan een levensstijl met baboes en andere bedienden en kwamen hier in een pension terecht. Geen wonder dat de vaak beter opgeleiden kozen voor een toekomst in de V.S., als ze daar werden toegelaten.

  5. Nederland was volledig leeggeroofd door de Duitsers en had de repatrianten uit Ned. indië net als de eigen bevolking weinig te bieden. Tot in de jaren 50, kon je in Nederland en ook in Engeland slechts kleding op de bon kopen. Mijn ouders woonden vanwege de woningnood nog in 1955 samen met een andere familie op een etage in Breda. Uit Ned. Indië terugkerende families, ook de mijne, waren daar gewend aan een levensstijl met baboes en andere bedienden en kwamen hier in een pension terecht. Geen wonder dat de vaak beter opgeleiden kozen voor een toekomst in de V.S., als ze daar werden toegelaten.

  6. Ter voorkoming van allerlei ideeén omtrent repatrianten uit ned. indié en reeds meerdere
    malen hier naar voren gebracht is de verscheidenheid aan’ Indo’ repatrianten Voor velen was het geen terugkeer en waren niet gewend aan een levensstyl met bedienden etc.Vergeet nooit, dat voor velen drie en een haif jaar japans onder drukking aan vooraf geweest was,zo niet erger!. Ook de vertrekkenden naar de V.S waren niet de vaak beter opgeleiden onder de repratianten,M’n vrienden bijv. hadden net als ik de skola jongkok met pijn gehaald.en wonen nu in goede doen in de V>S Dit even er tussen door om hopelijk wat recht te trekken..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s