Indisch gevoel

Iedere wijk van elke stad in Nederlands-Indië kende zijn eigen guitaarspelende groep. Het repertoire bestond uit Hawaian-, Country and Western- en Krontjongmuziek. In de tropen-nacht deinden de songs begeleid door de meeslepende steelguitar langs straten en pleinen.

Het was het jaar 1970. Omstreeks juni van dat jaar was in de Houtrusthallen in Den Haag de Pasar Malam besar in voorbereiding. Er moest nog van alles worden geassembleerd in de Houtrusthallen.
De grote tientonner manoeuvreerde zeer behoedzaam achteruit. Op zich een hels karwei want overal waren standhouders met hun familie en vrienden druk bezig met het opbouwen van hun stands.
Bijna op de toegewezen plek gekomen zakte plotseling het linkerachterwiel van de vrachtauto door de planken- vloer die over de ijsbaan was gelegd. Een luid gekraak van planken, paniekerig geschreeuw en gevloek, flink geschrokken omstanders die onthutst naar de scheef- gezakte wagen keken.
Te midden van de ontstane paniek en ontreddering klonk ergens uit de hal vandaan de stem van Linda Rondstadt die de ruimte opvulde met haar Blue Bayou.
Het geroezemoes verstomde, het geklop en gehamer viel stil, de ongelukkige vrachtwagenchauffeur leunde versuft tegen zijn wagen.
De muziek met de meeslepende steelguitar zwol aan en iedereen zat of stond intens te luisteren, de blik gericht op onbekende verten.
“ . . I’m going back someday, come what may, to Blue Bayou, . .where the folks are fine and the world is mine on Blue Bayou . . . “.
Ze noemden het later “Het Indische Volkslied”. Ja, elke oprechte Indo is het daar volledig mee eens, toch?

3 gedachten over “Indisch gevoel

  1. Ze noemden het later “Het Indische Volkslied”. Ja, elke oprechte Indo is het daar volledig mee eens, toch?

    Nou zeg, dan behoor ik tot de kategorie niet oprechte indo’s.
    Alle gekheid op een stokje, wanneer ik aan Indonesie denk (dat is dus mijn indisch gevoel), dan dacht ik altijd aan een uitgestrekt strand met palmbomen. Ook aan de tijd dat ik met mijn vader ging vissen, Vissen en jagen zijn wat dat betreft typisch indische hobbies, zoals stoomtechniek. Wat dit laatste betreft herinner ik me de stoomboot van mijn vader die hij zelf in elkaar had gebasteld. Ook aan spoorwegen. Ik herinner me nog dat wij gingen kijken naar een komoleks met daarin een compleet emplacement met miniatuurtreintjes. Dat was in Surabaya vlak voor de repatriering. Waar weet ik niet meer.

    Dat strand nu heet nu Senggigi Beach. Je kunt daar wandelen zonder een mens tegen te komen. Ik begrijp dus niet waaarom Bali zo vaak dat indisch gevoel oproept. Je zou verwachten dat het java is, met op dat eiland veel restanten van de Nederlandse cultuur. Op Bali zou het Singaraja moeten zijn (bvb de pakhuisen of die witte Hollandse brug) .

    Overigens vlak bij het strand Jimbaran-Kedonganan (Bali) zag ik ooit een oud kolonial huis. Of het er nog staat weet ik niet.

    Bij indische mensen populaire muziek heeft nimmer bij mij het indisch gevoel opgewekt, darvoor is mijn muzikale smaak te apart. wel de gedachte aan de tijd dat mijn ouders nog leefden. Helaas, die tijd is er niet meer, maar wij moeten verder…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s