Contractpensions

Door de grote woningnood in Nederland vlak ná de 2de Wereldoorlog werden de Indische repatrianten ondergebracht in zg. contractpensions. Gelukkig dat er een regeling bestond die alle Nederlandse gemeentes verplichtte vijf procent van de nieuwe woningen aan te bieden aan Indische Nederlanders.

Over het hele land waren ze verspreid, de contractpensions, bestemd voor de Indische Nederlanders die in Nederland geen familie of vrienden hadden die hen konden opvangen. Zij waren aangewezen op voorzienin-gen die de Rijksoverheid hen bood, de zogenaamde ‘contractpensions’ waarmee de overheid contracten had afgesloten. Die contracten verplichtten deze pensions, uiteraard tegen betaling, huisvesting en voeding te geven aan Indische Nederlanders die de overheid daar plaatste.
Die kosten, en vaak ook de kosten voor bijvoorbeeld nieuwe kleren, noodzakelijk huisraad, enz. moesten de hulpontvangers aan de overheid terugbetalen zodra ze een eigen inkomen hadden.
Hoe lang de Indisch-Nederlandse families in een contractpension bleven, hing af van allerlei omstandig-heden. Behalve van het vinden van een baan, hing dit ook af van het vinden van zelfstandige huisvesting.
Dat was in die jaren niet gemakkelijk vanwege de grote woningnood in Nederland.
Bij het acclimatiseren in Nederland werden deze nieuwkomers begeleid door maatschappelijke werkers. Ook hun oordeel of de families op eigen benen zouden kunnen staan, speelde een rol bij de vraag hoe lang een gezin in een contractpension bleef. Voor sommigen duurde het verblijf daarom niet langer dan een maand of twee, voor anderen kon die verblijfsduur wel oplopen tot twee jaar.

3 gedachten over “Contractpensions

  1. Natuurlijk had Nederland een bovenmenselijke taak om na de oorlog 300.000 Nederlanders uit Indie op sprong en stel op te vangen. Het systeem van contractpensions was niet slecht maar in de praktijk liet te wensen over.

    De ook wel genoemde Indische Nederlanders werden in de pensions aan de meest kinderachtige en pesterige regels onderworpen zoals niet te laat naar bed (wij moeten electriciteit besparen want we hebben ook de oorlog meegemaakt), 1 maal jezelf wassen in de week want water is duur en vooral niet Indisch koken, dat stinkt zo maar je kan je wel indenken hoe een Hollander ruikt na een week (bau kelek), ik heb de indruk dat die Nederlandse gewoonte nog steeds in zwang is. En als klap op de vuurpijl kwam de maatschappelijke werker van DMZ, de Nederlandse variant van de STASI en Gestapo langs om te kijken of je wel voortgang maakte in de Nederlandse integratie (aardappelen eten en je suf schoonmaken) en of je paste in het beeld van de geniddelde Nederlanders (wat dat is mag God weten, zelfs Maxima weet dat niet. En als je geen voortgang maakte dan zette de maatschappelijk werker lievelijk want het is voor je eigen bestwil ,het mes op je keel want dan kreeg je geen vrije huisvesting of een baan, onder je mogelijkheden want het Indisch diploma was even veel waard als behang-papier. Dit is dus de veelgeroemde geruisloze en geslaagde integratie van de Indische Nederlander.

    Ik kan mij indenken dat ongeveer 50.000 Indischen na de bekrompen en provinciale sfeer geroken te hebben, speciaal de spruitengeur was afschwulijk , naar de VS zijn doorgeemigreerd. Dit is wel een unicum, nooit vertoond in de koloniale geschiedenis en daar mag Nederland toch wel dubbel en dwars trots op zijn. Hier werd iets groots verricht en opgeruimd staat netjes.

    Let wel de Nederlanders uit Indie moesten zelf , via het voorschot voor hun integratie betalen (een unicum in de Wereldgeschiedenis) maar hadden totaal geen inspraak (ook een unicum). Je kan eigenlijk zeggen dat Indische Nederlanders hebben via hun voorschot als een soort Indische Marshallhulp dubbel geholpen aan de opbouw van Nederland, dat is nooit erkend.

    Ik begrijp niet dat dat Indische Nederlanders na al die ontberingen, vooral de ste generatie niet volledig zijn gedesorienteerd. Een normale emigrant draait volledig door en wordt nu volledig verzorgd door een groep asociale psychiatrische hulpverleners.

    Ik denk, ik veronderstel dat het te maken heeft met onze cultuur. We praten niet zo over onze mentale problemen, misschien hebben we er niet de juiste woorden voor en daarom kunnen we er niet over communiceren. Misschien daarom worden door Indische Nederlanders zo weinig over de oorlog geschreven, niet omdat de woorden ontbreken maar het leed, het afgrijzen is niet met woorden te vatten.
    De mentale klachtne uiten zich in lichaamlijke kwalen en dat kan met allerlei pillen verlicht worden. Opmerkelijk is dat in mijn familie wat de 1ste generatie betreft, de consumptie van geestelijk verruimende middelen afwezig is. Of misschien is de veelvuldige aanwezigheid van kanker een verklarend verschijnsel.

  2. Heer Peter, Uw reactie heeft hoe raar dat ook klinkt me oa goed gedaan .Ik ben wat m’n
    noemt van de 1e gen [pas gehoord, trouwens ] en alles bewust mee gemaakt. Ook de
    geschoolde had veel te verwerken hoe deze MENSEN met hun vrouw/kinderen dit vol konden houden is me tot nu toe een Raadsel. Ook deHollanders hadden het niet gemakkelijk. De bevoogding ,arogantie/betweterigheid van al die zgn. Indiékenners, heeft ons Indo’s nmi.
    juist een beeld gegeven .dat het ook anders kan gezien nu in betrekkelijke korte periode een
    Indisch mens geheel ander beeld naar voren brengt.Liatlah om U heen ! terima kasih Pak

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s