Na 5 jaar de eerste verkiezingen in Indonesië


Voorafgaande aan de algemene verkiezingen in september 1955, hadden 17 coalitie- en crisis-kabinetten Indonesië geen goed gedaan.
Vanaf het veelbelovend begin in 1945 had door te weinig gemeenschapszin en vakkennis de liberale democratie geen kans gekregen.

De eerste algemene verkiezingen na de overdracht van soevereiniteit vonden plaats op 29 september 1955. Circa 38 miljoen stemgerechtigden brachten hun stem uit.
De PNI, Soekarno’s Nationale Partij, won met 22,3% van de stemmen en 57 zetels in het Huis van Afgevaardigden. De zeer democratische Masjoemi Partij kreeg met 20, 9 % van de stemmen ook 57 zetels.
De mohammedaans-conservatieve Nahdatoel Oelama die zich in 1952 van de Masjoemi Partij had afgesplitst, won 18,4 % en 45 zetels. De PKI, Communistische Partij, kreeg een verrassende 16,4 % en 39 zetels. De rest van de stemmen kwam toe aan talrijke spinterpartijen.
De Masjoemi Partij bracht op de kleinst mogelijke basis een kabinet samen o.l.v. premier Harahap.
Dit kabinet toonde toenadering tot Nederland en het Westen om de nog niet opgeloste Nieuw-Guinea kwestie op te lossen. Maar Nederland bleef onvermurwbaar en had Nieuw-Guinea in de “ijskast” gezet.
Eindelijk werd in december 1955 te Bandoeng de lang verwachte Wetgevende Assemblee ingesteld die de provisorische parlementaire constitutie van 1950 moest voltooien. Later zou blijken dat de vergaderingen geen verheffend schouwspel moeten zijn geweest. Men kwam over een enkel artikel in maanden niet tot overeenstemming. Ook hier kwam de parlementaire democratie door hardnekkige verdeeldheid (Islam of Pancasilla als leidinggevende filosofie) niet tot besluiten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s