Schaatsen

In de jaren ‘50 was nog sprake van zeer koude winters. De meeste rivieren bleven lange tijd dichtgevroren en over de Lage Landen blies langdurig de ijzige poolwind. De koude weersgesteldheid drukte zwaar op het gemoed van de gerepatrieerde mensen.

Diep in de kraag van hun winterjas gedoken moesten ook de gerepatrieerde Indische dames hun dagelijkse boodschappen doen. Voordien, in de ijskoude ochtend, had de rest van de familie de barre tocht naar school en kantoor al volbracht.
Onvoorwaardelijk diende zich telkens het weekeinde aan. Aangepast aan het Hollandse wintervermaak op de natuurijsbanen in parkvijvers en ondergelopen landerijen vertoonden zich warempel ook enige Indo’s. Klauwend in de lucht om zich staande te houden, strompelden zij op hun Friese doorlopers onhandig juist tegen de stroom in.
Bij de snertwagen opzij van de ijsbaan stonden hun vriendinnen en vrienden zich luidruchtig te vermaken.
“Adoeh, si Tjalie, hij denk kranig, maar intussen is hij spookrijjer”. “En si Kampret, door zijn o-benen staat hij toch altijd scheef op de schaatsen”. “Moet je kijken die Nono, zijn kop al verlopen, maar hij denkt nog sjans te hebben, die vent. Van de kou al kripoet van hem”.
Met erwtensoep én rookworst, warme chocolademelk en frikadel hield de groep aan de kant zich warm, terwijl op de baan hun vrienden worstelden tegen de stroom in. Waarom tegen de stroom in?
“Ten eerste omdat de Indo door zijn afkomst tegendraads is geboren”, zei Nono later, “ten tweede is hij rechts opgevoed, maar moet zich in Holland links gedragen en ten derde zal hij met de stroom mee- rijdend, sneller moeten schaatsen en er dan de pest in krijgen dat hij toch door iedereen wordt ingehaald”.

One thought on “Schaatsen

  1. Jaja, zo zie je toch maar weer: “wijsheid begint bij zelfkennis!”

    De volgorde van de letters, woorden en de zinnen roepen de beelden weer op. Je ziet het voor je. Toch als het heel even mocht zijn; nostalgie ‘a memory of the future’. Heel even maar, weer met al je zintuigen. Zien, ruiken, horen, proeven en voelen aan wat geweest had moeten willen kunnen zijn.

    Huuh?…sorry! Droomde ik nu? Oh, de deurbel ging. “Contant?????” Ben weer terug in de werkelijkheid. Ik vroeg: ” Sudah, even opschrijven maar menèr!!!”. Hij schudde zijn grijze hoofd.

    Ach ja, die goede oude tijd.😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s