Vrijheidsstrijder

Joke Moeljono behoorde tot de Gelanggan-groep, die in hun ‘Cultureel Manifest 1950’ aangaf:
Wij zijn de rechtmatige erfgenaam van de wereldcultuur en die zetten wij op onze wijze voort . . . Het probleem van deze generatie is niet de tegenstelling tussen Oost en West maar het probleem van mens tot mens. Ik ben een mens en daarmee uit!

Hier zit ik als commandant
en houd mensenlevens in mijn hand . . .
een wonderlijk gevoel,
ik anti-soldaat
zit op een bamboestoel
geheel zonder haat
en verwacht de vijand.
Of het is een vriend
die met misleide hand
plunderde moordde schond
omdat hij niet beter wist?
(Op het land waar de oogst stond smeult nog het vuur).

Ach, ik kan maar een deel overzien
en vecht waar men mij heeft ingezet.
Toch blijft het een wonderlijk gevoel
als men onwetenden de dood in stuurt
terwijl men zelf in deze strijd
is neergesmeten al een dobbelsteen
en voor de dorpelingen die hier wonen
een vreemde man is
die toekijkt en hen niet kan helpen
(want rijst en rust kan men niet geven).
Sneuvel ik hier
dan zeggen ze later op het hoofdkwartier
‘Hij offerde zijn leven’
En ze zweren door te zetten
tot het bittere einde.
Wat betekent een dode in deze strijd
In onze ‘grootse, heroïsche tijd’?
Van Stalingrad tot Trumantown:
L’après-midi d’un faune
‘voor een beter lot?’ ( Ach, haatte ik maar)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s